"Zes jaar geleden is de lijdensweg begonnen. Doordat ik 7 keer ben geopereerd aan mijn arm, kreeg ik CRPS. Mijn hand en arm leek constant, 24/24 7d dagen op 7, in brand te staan. Ik werd gek van de pijn, waardoor ik al snel in een pijnkliniek terecht kwam waar ze me volpropten met zware medicatie. Ik kon er echt niet tegen, waardoor ik ongeveer een goed jaar high was van de medicatie. Ik kwam amper mijn zetel of bed uit. En het ergste was, de pijn verdween niet.

Uiteindelijk heb ik de beslissing genomen, tegen het advies van dokters in, om te stoppen met al de pijnmedicatie. Sindsdien was het een hele zoektocht om van de pijn af te geraken. Ik heb alles geprobeerd, kinesitherapie, spiegeltherapie, medicinale cannabis, hypnose, relaxatietherapie, blokkades, sympathectomie,… en als allerlaatste redmiddel een neurostimulator. Deze laatste was het enige dat me een resultaat gaf, dus liet ik hem permanent inplanten. Sindsdien kon ik weer wat verder met mijn leven, maar de pijn was er nog steeds en hoe langer de neurostimulator actief was, hoe meer pijn ik kreeg. Het was een pleister op de wonde, maar het had helemaal niet de CRPS weg gekregen. Ik leerde leven met de pijn en de bijkomende problemen dat dat opleverde in mijn dagdagelijks leven. Ik, met behulp van mijn directe omgeving, sloeg er in om de pijn niet meer 100 procent mijn leven te laten beheersen.

Jammer genoeg sloeg, een week na onze trouwdag, het noodlot toe en kleurde mijn been en voet helemaal paars, blauw. De diagnose was ook hier CRPS… In dit geval was het alsof mijn voet en later ook been, in een ton met ijs zat…

Ik kon niet goed stappen maar deed het toch omdat ik mijn les geleerd had met mijn arm, ongeacht de pijn blijven het aangedane ledemaat gebruiken anders krijg ik opnieuw functieverlies. Functieverlies in arm is niet leuk, maar voet vond ik veel beangstigender, ik had echt doodsangsten dat ik niet meer zou kunnen stappen. Samen met mijn kinesist, die me ook aanmoedigde om te blijven stappen, oefenden we hierop. Ondertussen wou ik ook verder met mijn leven. Ongeacht dat de pijn weer voor 90 procent mijn leven beheerste; besloten mijn man en ik toch om voor een kindje te gaan. Eens ik mama was, had ik snel besloten om toch me ook maar weer te focussen op mijn herstel, ik moest het proberen, ook voor ons klein kapoentje.

Gelukkig hield ik toen wat facebookpagina’s in het oog en kwam per toeval terecht bij Neuroreact. Ik twijfelde geen seconde en contacteerde Eva. Wat Eva me vertelde, dat ook zei CRPS patiënte was, met de nadruk op ‘was’, deed mijn hoop omhoog gaan. Uiteraard was ik sceptisch maar wel zeer voorzichtig hoopvol. Als ik aan mijn traject kon beginnen, wist ik niet goed wat ik moest verwachten. Maar na de eerste sessie had ik een uur geen pijn aan arm en dat heeft me uiteraard overtuigd om door te blijven gaan. Sowieso, had ik mezelf voorgenomen om toch een dikke twee maand te proberen, ongeacht het resultaat.

Ik kan nu zeggen dat zowel mijn arm, voet als been, geen pijn meer doet. Mijn arm zal orthopedisch niet meer volledig functioneren hoe het moet, maar de allesoverheersende typische CRPS pijnen zijn 100% verdwenen. Het was wel psychologisch en fysiek zwaar, maar zo de moeite waard om door te zetten.

Nu kan ik terug beginnen om mijn leven in handen te nemen en de toekomst lacht me alleen nog maar tegemoet. Alles is nu terug mogelijk en dat is een geweldig gevoel." - Jessica