‘We kunnen niets voor jou meer doen’, waren de laatste woorden van doktors. Alle hoop was weg, einde verhaal. Ik ben bij Eva toekomen als kadaver. Ik kon mijn been niet meer opheffen. Ik was amper in staat te wandelen, niet de mogelijkheid om auto te rijden owv spierspasmen, moe en vooral pijn, heel veel pijn. Ondertussen zijn mijn benen véél sterker, is er een duidelijke visueel zichtbare spieropbouw wat officieel zogezegd niet mogelijk zou zijn. De ongecontroleerde bewegingen zijn minder, soms weg. Ik heb meer positieve dagen. Ik kan de trap op met twee benen ipv op handen en voeten. Een belangrijke winstfactor is dat ik geen medicatie meer ‘moet’ nemen. Zolang ik blijf vooruitgaan, werk ik verder.Ik ervaar het traject intensief maar positief, als hoop én kracht!

​

Kaat haar verhaal. (video): https://fb.watch/HJq6ea8n14/